๏ palermos cafe ๏

ผมหายหน้าหายตาไปนานจากการเขียนบล็อก และการตอบกระทู้ในพันทิป เพราะงานที่ทำในปัจจุบันนี้เยอะมาก ถึงมากที่สุด ไม่ว่าจะเป็นงานสอนเด็กมหาวิทยาลัยในระดับปริญญาตรี หรืองานนอกที่ผู้ประกอบการต้องการความช่วยเหลือจากทางสถาบัน ซึ่งความยากลำบากนั้นแตกต่างกัน อย่างกับงานนอกนั้น สิ่งที่ผู้ว่าจ้างเรามาต้องการก็คือ กดปุ่มปุ๊บใ้ช้งานได้ทันที  (พิมพ์ๆไปจะบ้าตาย คีย์บอร์ดผมแข็งมากๆ) และต้องใช้งานได้ตราบชั่วนิรันดร์(ผมประชด) ส่วนงานภารกิจการสอนนั้น อยากบอกว่าเด็กๆมหาวิทยาลัยสมัยนี้...เปรี้ยว มีอะไรมาให้อ่านกันครับ เท่าที่เคยเจอมานะ กับงานสอนช่วงที่ผ่านมา

ผมเคยจับทุจริตการสอบในแบบไฮเทค

เมื่อช่วงสอบกลางภาคเดือนธันวาคมที่ผ่านมานี่แหละครับ ผมเข้าไปคุมสอบในวิชาของเด็กปี1 คณะอื่น ที่ผมไม่ได้สอน ไม่ได้รู้จักกับเด็กในห้องสอบนั้นเลย หลังจากแจกข้อสอบไปได้10นาที ผมก็นั่งอยู่หน้าห้อง เล่น MSN ไปด้วยคุมสอบไปด้วย ก็ไปสะดุดตากับนิสิตหญิงคนหนึ่ง เธอจับหูของเธอบ่อยครั้ง ปากก็ขมุบขมิบ ผมของนิสิตคนนี้ยาวครับ ผมก็เลยแอบจับตามองสักครู่ เลยเข้าใจว่าเธอกำลังทำทุจริตอยู่ ดังนั้นผมก็เลยเดินเข้าไปใกล้ๆแล้วเชิญนิสิตหญิงคนนี้ไปคุยกันหน้าห้องสอบ เธอหน้าซีดเลย แล้วผมก็บอกว่าให้หยดการทุจริตการสอบเสีย ตอนแรกนิสิตหญิงคนนี้ก็ไม่ยอมรับว่าทุจริต ทีนี้ผมก็เลยให้เธอแหวกเส้นผมที่หูข้างขวาขึ้น ก็ปรากฏว่า เธอเหน็บบลูทูธไว้ ซึ่งตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอได้โทรคุยกับคนนอกซึ่งก็ไม่รู้ว่าใคร พอถึงตอนนี้เธอบอกว่าอาจารย์อย่าทำอะไรหนูเลยค่ะ  

ผมก็เลยยึดบลูทููธของเธอ แล้วก็ให้เธอกลับไปสอบต่อ...

รายงาน ...ตัดแปะมาจากเว็บ

มันเป็นเทรนด์นิยมของนิสิตสมัยนี้โดยแท้เลยครับ เวลาที่เราสั่งงาน ให้นิสิตทำรายงานมาส่ง พวกนี้ก็จะเข้าเว็บกูเกิ้ลแล้วก็ใส่คำสำคัญที่เกี่ยวข้องกับหัวข้อที่สั่งงานไป อันนี้ดีที่นิสิตรู้จักการสืบค้น แต่มันไม่ดีตรงที่ไม่ได้ใ้ช้สมองในการวิเคราะห์ อ่าน สรุปความ ในส่วนของเนื้อหา ก็เล่น Ctrl+C แล้วก็ Ctrl+V ลงใน Word เลย อ่านกันบ้างก็ดีนะ บางช่วงบางตอนไม่ได้เกี่ยวข้องด้วยเลย เอาเยอะเข้าว่า บางเล่มบางกลุ่ม จับไม่ยาก เพราะไปตัดเนื้อหามาจากเว็บที่ผมเขียนไว้ทั้งดุ้น ทำไมผมจะจำไม่ได้

บางกลุ่มเล่มหนามาก 50-60หน้า ผมอ่านไปได้10หน้า ผมก็โยนทิ้งละ เพราะว่ามันไม่เกี่ยวกับหัวข้อเลย ต้องเรียกมาให้ทำใหม่ ส่วนรายงานผลการทดลองก็ใ้ช้เทคนิคเดิมๆ เหมือนสมัย10ปีที่ผ่านมาก็คือ ใช้การเปลี่ยนฟอนต์ จัดวางตำแหน่งรูป เคาะนั่นเคาะนี่ ...เฮ้อ  มันเชยมากนะน้องเอ้ยย

นิสิตหญิงสมัยนี้ยิ่งเรียนสูง ยิ่งจน

เวลาที่เข้าสอนเด็กปี1นะครับ นิสิตหญิงส่วนใหญ่จะแต่งตัวเรียบร้อยมิดชิด ใส่เสื้อป้าก็ดูน่ารักดี แต่ถ้าไปสอนปี3ขึ้นไป บรรดานิสิตหญิงทั้งขาใหญ่ และขาสวยก็จะนิยมนุ่งสั้น สอบถามแล้วเขาว่า "ไม่สั้นหนูไม่มั่นใจ..." ยิ่งหนาวยิ่งสั้นยังใช้ได้ครับ กระโปรงก็แคบ สั้น ผ่าด้วย... เสื้อก็เบอร์s จะว่ายิ่งเรียนยิ่งจน หรือ ปรับตัวตามสภาพเศรษฐกิจดีล่ะ

ภาษาวิบัติมันลามมาถึงข้อสอบอัตนัย

ข้อสอบอัตนัยเป็นลักษณะข้อสอบที่ออกง่าย แต่ตรวจยาก ผมเองก็เป็นคนที่ไม่ชอบประเภทเขียนมาน้ำท่วมทุ่ง แต่ไม่มีสาระอันใด ดังนั้นสำหรับผมจึงไม่มีคะแนนค่าน้ำหมึก คนที่เขียนมากระชับได้ใจความ ผมก็ให้คะแนนแล้ว วาดรูปด้วยก็แถมให้น่ะ คือการเขียนอะไรนอกเรื่องเยิ่นเย้อมันเสียเวลา และสิ้นเปลืองทรัพยากรธรรมชาติ แต่ที่ผมหักจุดละคะแนนคือการใช้ภาษาวิบัติ จะว่าสะกดผิดมานก็มะช่ายอะนาาา

ผมไม่รู้ว่าเด็กสมัยนี้พื้นฐานการใช้ภาษาไทยมันแย่กว่าเดิมหรือเปล่า กับการประสมคำให้มันถูกต้อง หลายคนทำไม่ได้ การสะกดคำของเด็กสมัยนี้ ก็ไม่เหมือนสมัยที่ผมเรียนภาษาไทยตำรามานะ มานี ภาษาไทยภาษาประจำชาติ เราควรจะใช้งานให้ถูกต้องนะครับ ไม่ว่าจะเป็นการเขียนบนเว็บบอร์ดสาธารณะ การคุยผ่านระบบแชท ก็ตาม ที่ผมเจอบ่อยๆที่นิสิตตั้งใจเขียนผิดคือ คำว่า

เป็น > เปง

คือ > ครือ

ศัพท์่ง่ายๆ สะกดไม่ถูก ผมไม่อาวววคราฟฟ

กรณีศึกษา จานๆๆๆ อย่าโหดดิ กับ จานค่ะ จานขา

เรียกเต็มๆไปเลยว่า อาจารย์จะดีกว่าไหม หรือเรียกพี่ก็ได้ บางคนก็ไม่มีหางเสียงนะ เรียกเราที นึกว่าจะมาต่อยผม ทั้งๆที่ผมสอนออกจะฮา ปล่อยพักเบรคออกจะบ่อย เวลาสั่งงานก็ให้เวลาทำเป็นอาทิตย์... (แต่เราก็รู้นะว่างานที่ส่งๆกันนะร้อนๆทั้งนั้น ทำคืนก่อนส่งทั้งสิ้น)

กับการวางตัวกับนิสิตหญิง และนิสิตกระเทยด้วย เราก็ต้องมีการเซฟเหมือนกันครับ คือ ผมกลัวเขามาทำอะไรผมอ้ะนะ ดังนั้นอาจารย์ส่วนใหญ่สมัยนี้จะไม่ให้พบในที่ลับแบบหนึ่งต่อหนึ่งเลย โดยจะให้มีคนเ้ข้ามาเป็นพยานด้วยนั่นแหละ กลัวจะโดนใส่ร้าย เพราะที่ผ่านมามันเคยเกิดเหตุกลั่นแกล้งอาจารย์ขึ้น

เอาไว้เท่านี้ก่อนนะครับ เรื่องเผานิสิตยังมีอีกเยอะ...วันนี้เอาไว้เท่านี้ก่อน นานๆจะมีอารมณ์เขียนบล็อกที