๏ palermos cafe ๏

เอารูปที่ทำงานใหม่ผมมาให้ชมหน่อยครับ เบื่อโรงหมู!.. เปล่าหรอกครับ ทางโรงงานของผมได้ผู้จัดการใหม่แล้ว ผมก็ออกไปหาประสบการณ์อื่นๆบ้างดีกว่า... เงินเดือนไม่เยอะ แต่ว่าผมก็คิดว่าทำงานนี้ดีกว่าจะได้สมกับวุฒิการศึกษา  แต่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าต้องสู้ฟัดกับเพื่อนร่วมงานมากน้อยแค่ไหน

ในภาพเป็นสถานที่ก่อสร้างอาคารเรียนแห่งใหม่ ของมหาวิทยาลัยรัฐแห่งหนึ่งครับ วันนั้นไปกับรองหัวหน้าภาควิชา ไปสำรวจตรวจสอบความเรียบร้อยของอาคารสถานที่ ซึ่งเราจะได้ใช้ของใหม่กันเกือบหมด ทั้งโต๊ะนั่ง และบรรยากาศการทำงานใหม่ๆ แต่แอร์เก่าอ้ะ...

ตึกเรียนรวม.. การก่อสร้างยังไม่เสร็จสิ้นดี

ตึกนี้อยู่ข้างหลังตัวตึกที่บรรดาอาจารย์นั่งกันนะครับ ออกแบบได้ทันสมัยเหมือนกัน แต่ผมรู้สึกลึกๆว่า ใช้วัสดุในการก่อสร้างไม่ค่อยดี พื้นปูด้วยกระเบื้องยางซะงั้น เวลารีเอเจนต์ หรือกรดเบส หกใส่ได้รื้อพื้นกันสนุกแน่ๆ

เป็นอีกมุมหนึ่งเมื่อส่องจาก อาคารห้องพักอาจารย์...

ป้ายติดหน้าประตูของห้องพักรวม ของอาจารย์ นี่เป็นลายมือของคณบดีหรือเปล่า?
ห้ามแย่งเก้าอี้นั่งกันนะ

นี่เป็นตึกห้องปฏิบัติการรวมครับ... คับแคบมาก เมื่อผมเดินเข้าไปสำรวจ ก็พบว่า การกำหนดห้องเพื่อการสอนยังไม่ดีเท่าไหร่ ในความคิดผมนั้นหนึ่งชั้นก็ควรจะกำหนดไปเลยว่าให้ภาควิชาใดสิงสถิต นี่เล่นคละผสมไปหมด เด็กๆในภาควิชาผมต้องเดินเรียนกัน 3ชั้น ก็ห้องปฏิบัติการเคมี จุล และแปรรูปมันอยู่คนละชั้น ไม่ต้องห่วงครับภาควิชาอื่นก็เป็นเหมือนกัน..บ่นเหมือนกัน

กล่องครุภัณฑ์..ที่เตรียมใช้เพื่อการเรียนการสอน เยอะแยะไปหมด ว่างๆจะเกณฑ์นิสิตมาช่วยจัดเข้าที่ครับ




จบเอนทรี่...การพาทัวร์ที่ทำงานของผมนะครับ . . .บางครั้งผมก็ยังคิดว่าผมคิดแปลกๆที่มาทำงานที่นี่ เพราะอยู่ที่เดิมก็เป็นหัวหน้าควบอำนาจแบบเบ็ดเสร็จ ทั้งผู้ร่วมหุ้นของโรงงานผมอย่าง กำนัน และนายก(อบต.) ก็ฟังความคิดผมเสมอ แต่อย่างว่าแหละนี่คือการหาประสบการณ์การทำงานครับ

เดาสิต่อไปนี้ผมจะทำงานเป็นอะไร หุหุ